นักเขียน

ภีรนัย

** แนะนำตัว **
ชื่อพลอยรุพีย์ มณีนัย ชื่อเล่น เปิ้ล นามปากกา ภีรนัย ค่ะ  

 

** ที่มาของนามปากกา **
ภีรนัย มาจากชื่อตัวหลังและนามสกุลตัวหลังค่ะ เขียนใหม่เพื่อให้ออกเสียงง่าย และดูสวยงามสำหรับใช้เป็นนามปากกาบนปกหนังสือค่ะ 

 

** หนังสือในดวงใจและนักเขียนคนโปรด **
หนังสือในดวงใจมีหลายเล่มค่ะ เช่น คำสอนของฮวงโป, ตัวกูของกู ของท่านพุทธทาส, อุปลมณี, คำพิพากษา, ผลงานของโรอัลด์ ดาห์ล, ผลงานของสรจักร, ผลงานของแก้วเก้า, ล่า ผลงานของทมยันตี, ผีเสื้อกับดอกไม้ ผลงานของนิพพานฯ, โต๊ะโตะจัง, เชือกกล้วยมัดต้นกล้วย ผลงานของประภาส ชลศรานนท์, โครงกระดูกในตู้ และอีกหลายเล่มค่ะ
ส่วนนักเขียนมีหลายคนค่ะ เช่น ‘รงค์ วงษ์สวรรค์, ชาติ กอบจิตติ, แก้วเก้า, สรจักร, โรอัลด์ ดาห์ล, นิพพานฯ และซายูริ 

 

** ที่มาของการเป็นนักเขียน **
เกิดจากความรักในการอ่าน อ่านหนังสือเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต การอ่านคือการพักผ่อนที่ดีมีความสุข ส่วนตัวชอบอ่านและชอบเขียนบันทึก พอทำงาน ช่วงที่มีโอกาสทำเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ อ่านหนังสือน้อยลง พอเบื่อก็มาทำงานเขียน เพราะทำงานได้สองด้านค่ะ เป็นอย่างนี้สลับไปมาหลายรอบ จนเพื่อนสนิททักว่า เวลาที่เราเขียนหนังสือจะดูสงบต่างจากตอนทำงานเบื้องหลัง ทบทวนตัวเองก็จริงอย่างที่เพื่อนบอก 
สำหรับเรางานอื่น ๆ คืองานที่ทำได้ แต่ไม่ใช่งานที่ใช่สำหรับตัวเอง เพราะงานเหล่านั้นถูกกำหนดด้วยความต้องการของนายจ้างและลูกค้า แรงกดดันทำให้เราเครียดกดดันจนป่วย  
พอมีเวลาทบทวนตัวเองก็ถามตัวเองใหม่ว่า จริง ๆ เราต้องการอะไรในชีวิตนี้ จะทำงานอะไร จะเดินหน้าอย่างไร จะทำอย่างไรให้ครอบครัวยอมรับงานที่เราทำ จากนั้นก็ลงมือทำตามสิ่งที่เราตั้งใจอย่างเต็มที่ เพราะคิดว่างานเขียนคืองานที่ตอบโจทย์ทุกอย่าง เหมาะกับตัวเองที่สุด เลยเบนเข็มมาทำงานด้านหนังสือเต็มตัวค่ะ

 

** ที่มาของการเป็นนักเขียนของ Sofa Publishing **
ก่อนหน้านี้เขียนงานมาแล้วสองเล่ม และหยุดเขียนไป 6 ปีเนื่องจากอาการป่วยบางโรคกำเริบ ช่วงที่ป่วยก็รับงาน Ghostwriter ให้สำนักพิมพ์ต่าง ๆ และผู้มีชื่อเสียง หันไปรับจ๊อบรายการทีวีบ้าง เพราะเป็นงานที่เคยทำและได้เงินเร็ว ศึกษาเส้นทางในสายอาชีพนี้ และทบทวนผลงานตัวเอง พัฒนาด้วยการเขียนเรื่อย ๆ เรียนเขียนนิยายกับครูเหน่ง กีรตี ชนา, พี่เล็ก ไปรยา และเขียนบันทึกส่งครูอีกท่าน 
ขณะเดียวกันก็รักษาตัวจนอาการทางกายและใจกลับมาดีขึ้น เริ่มต้นกับงานเขียนใหม่แบบมีทิศทาง หาเส้นทางและความถนัดของตัวเอง 
พอสำนักพิมพ์โซฟาเปิดหัวข้อการประกวด ‘ถึง-ที่-ตาย’ เลยอยากลองสักครั้ง กลัวจะไม่ผ่านเหมือนกันค่ะ แต่ส่วนตัวชอบเรื่องสั้นและนิยายแนวทริลเลอร์ ได้หลอกล่อกับคนอ่าน หักมุมไปเรื่อย ๆ ถ้าคนอ่านแล้วตบเข่าฉาด หรือหงายท้องเพราะคาดไม่ถึง เป็นรางวัลที่ดีที่สุด 

 

** งานเขียนกับตัวจริง...แตกต่างกันไหม **
ในชิ้นงานจึงมีบางแง่มุมที่สะท้อนความคิดเราในงานเขียนค่ะ ส่วนตัวเชื่อตามหลักวิทยาศาสตร์ สสารไม่เคยหายไปไหน แต่แปรรูปไปในแง่มุมที่ไม่เหมือนเดิม แต่ที่มากกว่านั้นคือเชื่อเรื่องเวรกรรม ไม่คิดทำร้ายใครเพราะกลัวเวรกรรมจะย้อนกลับมาทำร้ายเรา 

 

** คุณสมบัติที่ดีของนักเขียนที่ดี...คือ ? **
อ่านมาก เขียนมาก พัฒนางานเขียนของตนเองไปเรื่อย ๆ หาเส้นทางที่เป็นตัวตนของเราให้เจอ ทำงานตามไทม์ไลน์ให้ลงตัว เพราะเบื้องหลังงานเขียนมีคนจำนวนมากรองานของเราเพื่อเดินหน้าต่อก่อนเป็นเล่มในมือผู้อ่าน   

 

** ฝากถึงคนอยากอ่านและคนอยากเขียน **
หนังสือคือคำตอบและเพื่อนที่ดีของนักอ่านเสมอ ส่วนจะเป็นแนวไหนสุดแล้วแต่ผู้อ่านจะชอบ เนื้อหาในหนังสือไม่ว่าจะเป็นประเภทใดก็ตาม เป็นบทบันทึกและกระจกสะท้อนโลกที่เรายังไม่ได้เห็น หลายเรื่องที่ปรากฏในนิยาย คนเขียนหยิบมาจากเรื่องจริงแล้วปรุงเนื้อหาให้สนุก วันหนึ่งเราอาจเจอสถานการณ์แบบนั้นกับตัวเอง เราก็จะมีทางออกให้กับตัวเองต่อสถานการณ์ที่ต้องเจอ 
สำหรับนักอยากเขียน โปรดเขียนอย่าหยุดหรือลังเลว่าสิ่งที่เขียนนั้นดีแล้วหรือยัง อย่าไปเทียบเรากับใครให้เสียจุดยืน แข่งกับตัวเองพอค่ะ เขียนไปเรื่อย ๆ แล้ววันหนึ่งเราจะเข้าฝัก จนให้คำตอบกับตัวเองได้ว่า ที่ผ่านมางานเขียนเรามีจุดบกพร่องตรงไหน 
การประกวดก็เหมือนการสอบ เพื่อทดสอบว่าที่ผ่านมา เราเหลาประสบการณ์การอ่านสู่งานเขียนได้ดีแล้วหรือยัง อย่ากลัว อย่าท้อ ถ้าอยากเป็นนักเขียน อย่าหยุดเขียน และอย่าหยุดที่จะลองวิชาตัวเอง เพราะเราเชื่อว่าทุกคนมีของในตัวเองด้วยกันทั้งนั้น 

. . . . . . . . . . . . . . . . .. . .

ผลงานที่ผ่านมาของ ‘ภีรนัย’
- เรื่องสั้น หมดเวลา ในรวมเรื่องสั้น ถึง-ที่-ตาย

 

ผลงานกับสำนักพิมพ์อื่น
- เล่ห์ลิขิตรัก  สำนักพิมพ์บ้านอรุณ
- ปราบรักปราบหัวใจ  สำนักพิมพ์เนชั่น เลิฟสตอรี่