นักเขียน

ปราปต์

 

** แนะนำตัว **
ชัยรัตน์ พิพิธพัฒนาปราปต์ ชื่อเล่น เต็ก (อ่านเหมือน เด็ก แต่ออกเสียงตอเต่า) อายุ 31 ปี นามปากกา ปราปต์ ครับ
นอกจากงานตามสาขาที่จบมา ก็เขียนหนังสือจนเกือบจะเป็นงานประจำอีกอย่างแล้วครับ ^^


** ที่มาของนามปากกา **
มาจากคำท้ายของนามสกุลครับ เห็นว่าเป็นคำที่แปลกดี และความหมายดี เลยหยิบมาใช้ (โดยไม่ปรึกษาคนในตระกูล)
ปราปต์ แปลว่า ถึงแล้ว ได้แล้ว


** หนังสือในดวงใจและนักเขียนคนโปรด **
มีหลายเล่มและหลายคนเลย แต่หนังสือที่เป็นอันดับหนึ่งในหัวใจ (ตอนนี้) คือ เด็กเก็บว่าว (The Kite Runner)
ของฮาเหล็ด โฮเซนี่ ครับ ส่วนนักเขียนในดวงใจ ไล่อ่านมาตั้งแต่คุณทมยันตี คุณสรจักร ซิดนีย์ เชลดอน แดน บราวน์
โยโคมิโซะ เซชิ ฯลฯ 


** ที่มาของการเป็นนักเขียน **
อยากเป็นนักเขียนตั้งแต่ยังไม่รู้จักว่าสิ่งที่เขียนนี่คือนิยายเลยครับ จำได้ว่าเด็กๆ ดูหนังดูละครแล้วก็มีเรื่องที่อยากจะเล่า
บ้าง แต่มันไม่ใช่นิทาน ก็เขียนๆ เก็บเอาไว้ จนมารู้จักนิยายอีกทีเมื่อโตขึ้นและเข้าเรียนมัธยมต้นแล้ว จากนั้นก็เริ่ม
จับดินสอเขียนจริงจังเรื่อยมา


** ที่มาของการเป็นนักเขียนของ Sofa Publishing **
ผมชอบอ่านงานแนวระทึกขวัญ – หักมุมอยู่แล้ว จึงคุ้นเคยกับงานของ Sofa Publishing จากนั้นได้เริ่มเข้ามาร่วมงาน
กับสำนักพิมพ์จริงๆ ผ่านการส่งเรื่องสั้นประกวด Short & Shock Story และชนะในหัวข้อกลับชาติมาตาย เรื่องที่เขียนตอนนั้นคือ สมุดลับของระเรียม ครับ


** งานเขียนกับตัวจริง...แตกต่างกันไหม **
มีทั้งส่วนคล้ายและส่วนที่ต่าง เพราะถึงบางครั้งจะเขียนเรื่องไกลตัว หรือแคแรกเตอร์ที่ไกลตัวมากๆ แต่มันก็หลอมมาจากเบ้าความคิดและมุมมองของเราเอง บางทีเป็นสิ่งที่เก็บซ่อนอยู่ในใจ
ของเรา มองจากภายนอกอาจจะรู้สึกว่าเรื่องที่เขียนนี่ไม่ใช่เราเลย แต่จริงๆ ตัวตนข้างในก็สะท้อนอยู่ในงานเขียนเสมอครับ ไม่ใช่เป็นผีหรือเป็นฆาตกรที่โหดร้ายนะ ^^” หมายความว่า
แง่มุมบางอย่างของเรามันถูกนำไปขยายจนเกิดผลแบบนั้น เช่นถ้าเราเจอเหตุการณ์ที่ช่างไม่ยุติธรรมกับตัวเองแบบนี้ เราคิดว่าควรจะทำอย่างไร หรือถ้าตัวละครนิสัยแบบนี้เจอเหตุการณ์แบบนี้
เราคิดว่าเขาจะทำยังไง คือสุดท้ายแล้วมันก็จะมีส่วนสะท้อนออกไปจากตัวเราอยู่ดี แม้ผลที่สะท้อนออกมาจะไม่ใช่เราทั้งหมดก็เถอะ


** คุณสมบัติที่ดีของนักเขียนที่ดี...คือ ? **
ในฐานะของคนที่เดินบนเส้นทางนี้มาได้ระยะหนึ่ง คิดว่าคุณสมบัติที่ดีที่สุดของนักเขียนที่ดีคือ ความไม่ย่อท้อ ครับ เพราะกว่างานชิ้นหนึ่งจะถูกเขียนจนจบ กว่าจะผ่านการพิจารณา
จนได้รับการตีพิมพ์ และยังการตอบรับเสียงคนอ่านหลังจากตีพิมพ์ด้วย พบว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถ้าเจออุปสรรคลูกหนึ่งแล้วท้อจนถอย ไม่ว่าคนคนนั้นจะมีฝีมือดีหรือปราดเปรื่อง
แค่ไหนแต่สุดท้ายก็จะไม่สามารถผลิตงานเขียนออกมาเป็นผลสำเร็จได้แน่นอน ผมยกย่องนักเขียนที่สามารถผลิตงานต่อเนื่องมาอย่างยาวนานเสมอ เพราะรู้สึกว่ากว่าจะทำได้แบบนั้น
ต้องใช้ความพากเพียรอย่างหนักมาก โดยเฉพาะในประเทศที่การขีดเขียนแทบไม่สามารถยึดเป็นอาชีพหลักได้เลย มันต้องใช้ใจแลกมาจริงๆ


** ฝากถึงคนอยากอ่านและคนอยากเขียน **
ผมขอขอบคุณและซึ้งใจมากจริงๆ ที่อ่านงานของปราปต์ครับ อาจจะมีทั้งมุมที่ถูกใจและไม่ถูกใจ ก็อยากให้คนอ่านให้โอกาสกันอย่างนี้ต่อๆ ไปเพื่อจะได้เห็นพัฒนาการของผม
และผมสัญญาว่าจะทำมันให้ดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนครับ สำหรับคนที่อยากเป็นนักเขียน ก็ขอใช้คำตอบเดียวกับข้อเมื่อกี้ คืออย่าย่อท้อครับ ไม่ว่าอุปสรรคลูกไหนผ่านเข้ามา
ถ้าเรายังรักและอยากไปต่อ สุดท้ายมันจะมีทางเสมอ และการไม่ย่อท้อก็จะทำให้เราแข็งแกร่งและหาทางจนเก่งได้ในที่สุด ขอให้คุณได้สมหวังครับ ^^


. . . . . . . . . . . . . . . . .. . .


ผลงานที่ผ่านมาของ 'ปราปต์'
- Ghost Shop ร้านโชว์เฮี้ยน 
- เรื่องสั้น ความตายในวงเล็บ ในรวมเรื่องสั้น ตีสามสามสิบ
- เรื่องสั้น สมุดลับของระเรียม ในรวมเรื่องสั้น กลับชาติมาตาย


ผลงานกับสำนักพิมพ์อื่น
- กาหลมหรทึก
- นิราศมหรรณพ
- ห่มแดน
- ดวงแบบนี้ไม่มีจู๋